MOETEN = DWANG

De eerste blog van SOS in Relaties  
geschreven door Thea van Winsum 


DRUK, DRUK, DRUK...............

We leven in een maatschappij waarin we hoge verwachtingen hebben van elkaar. We spreken onze verwachtingen regelmatig uit in de vorm van 'moeten', zoals; "We moeten slank zijn, gezond leven, goed presteren, een stabiele relatie hebben, gelukkig zijn, een mooi huis hebben, onze rommel opruimen, er goed uitzien, onszelf verzorgen, veel geld hebben/verdienen, enz. enz.enz.”

Eerlijk is eerlijk, ik ben de afgelopen jaren ook druk bezig geweest met afvallen door m’n lijf van een toch minder gezonde status naar een meer wenselijk niveau te krijgen en já, we zijn ook

bezig geweest met het verfraaien van onze tuin en we zijn zo'n vijf jaar geleden bewust in een groter en mooier huis gaan wonen. Alleen was dat geen kwestie van móeten, meer een kwestie van heel graag willen en dan werkt het denk ik het beste, toch?

Het zal per persoon verschillen, in hoeverre je toch een zekere allergie rond verplichtingen ervaart. Vooral als de plicht niet erg redelijk overkomt, dan zakken bij de meeste mensen de hakken vrij snel in het zand. Dat kan een automatisme zijn die helpt om met een dergelijke situatie om te kunnen gaan.

Een spreekwoord dat we al sinds 1914 kennen zegt; “Moeten is dwang en huilen is kindergezang” en via dit spreekwoord zeggen we eigenlijk tegen elkaar; ‘ik wil het wel doen, zolang het geen verplichting is’. En dat heeft vooral te maken met het feit dat we in de kern het belangrijk vinden om de vrije wil te volgen. De vrije wil vinden we zó belangrijk dat iedere belemmering als onplezierige zal worden ervaren.

In onze maatschappij ervaren we allemaal in meer of mindere mate druk en die druk levert ons het gevoel op dat we (te)veel moeten. 

Kijk bijvoorbeeld eens naar het begrip 'social media', we worden door alle mogelijkheden tot communicatie min of meer verplicht om ons met de ander bezig te houden. We informeren elkaar immers, bijna continue over bezigheden en allerlei gebeurtenissen die in ons leven plaatsvinden. Daardoor zijn we eigenlijk nauwelijks onbereikbaar en is deze mooie vorm van communiceren met elkaar, toch ook min of meer een verplichting geworden. Dat kan het gevoel geven dat we het allemaal zo druk hebben, in sterke mate doen toenemen en nu is het de vraag, willen we dat wel?


MOET MEDIATION?

Wanneer er een conflict is ontstaan, dan gaat de oplossing geen stap dichterbij komen, wanneer je de ander(en) dwingt om op dezelfde manier als jij naar het conflict te kijken. Ieder heeft zo de eigen zorgen of belangen die na een ernstig verschil van mening naar voren komen, en men zal binnen het actuele conflict vooral van mening zijn dat de ander(en) niet zo moeilijk 'moeten' doen.

Het probleem is alleen dat alle partijen het conflict op een zelfde manier ervaren en daarmee houden zij samen het conflict in stand.. Een oplossing voor het conflict kan worden geforceerd door naar de rechter te stappen, en zodoende de ander te dwingen het grote ongelijk toe te geven. Alleen zal een rechter niet snel overgaan tot een uitspraak die voor alle partijen gunstig is. Dat maakt mediation zo’n mooie manier om met het conflict aan de slag te gaan, omdat er dan een situatie kan ontstaan, die tot ieders tevredenheid leidt en iedereen dat gevoel van victorie kan ervaren. Zeker omdat mediation alleen werkt wanneer men daar op vrijwillige basis aan wil bijdragen. Zodra de vrije wil in het gedrang komt, dan zijn de mogelijkheden van mediation zó beperkt, dat het weinig zin heeft om verder te gaan met de bemiddeling. Dus nee, mediation 'moet juist niet!'


GEFORCEERDE RELATIES

In iedere relatie is het belangrijk om tijd voor elkaar vrij te maken, zodat je met elkaar in gesprek blijft. Wanneer je echter te druk bezig bent om aan allerlei verwachtingen te voldoen, – behalve aan die van jezelf – dan gaat dat vroeg of laat z’n tol eisen. Je bent dan niet meer bezig met wat je zou willen, dus de vrije wil ten uitvoer brengen, want je richt je dan op de verwachtingen die de ander van jou heeft en waaraan je dan zult 'móeten' voldoen.
Het gevolg is dat de verhoudingen scheef komen te liggen en het evenwicht in de relatie verstoord zal raken. Hoe meer je in zo'n situatie vast probeert te houden aan datgene wat ooit was, hoe meer het zal verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dat brengt je dus alleen 

verder af van het doel die je zou willen bereiken. Ondertussen wordt de drang om de ander bij je te houden groter, met als gevolg dat er door miscommunicatie een machtsstrijd kan ontstaan. Een machtsstrijd is vergelijkbaar met een negatief spiraal, alles is of wordt vanuit een negatief kader bezien en je gaat op de spaarzame leuke momenten, zo geforceerd met elkaar om, uit angst het mooie te verpesten, dat je elkaar gaat verplichten om toch vooral niet jezelf te zijn. Zo wordt het cirkeltje steeds kleiner en lijken alle mogelijkheden verdwenen.


HET PERFECTE GEZIN?

Het ligt in de lijn der verwachtingen dat wanneer je een stabiele liefdesrelatie hebt, dat er dan ook kinderen komen en dat is niet voor iedereen zo vanzelfsprekend. Hoe men dan reageert kan per situatie verschillen, en best tot ingewikkelde situaties leiden, ook als er een bewuste keuze aan ten grondslag ligt, waarbij er geen kinderwens is.
Wanneer een gezin wel tot stand is gekomen, dan is er de verwachting dat we als ouders optimaal functioneren en onze kinderen tot beleefde, nette kinderen opvoeden. Tot zover geen probleem, toch..

Nou, niet helemaal, want die kinderen hebben vaak hele andere ideeën en kinderen kunnen niet altijd onder de meest ideale omstandigheden geboren worden. Dat laatste kan nog wel eens het mooie ideaal beeld van het 'perfecte gezinnetje' omver schoppen. Daar sta je dan als ouder(s) met een schreeuwend kind in de supermarkt, met allerlei geïrriteerd kijkende mensen. Het zweet breekt je uit, want je weet dat men van mening is dat je het kind wel eens '....wat beter op moet voeden...' Je kind laten schreeuwen levert vervolgens net zoveel afkeuring op, dan een gerichte reactie, dus welke keuze je ook maakt, men zal er altijd iets van vinden. Daarbij weet niemand hoe hard je hebt geprobeerd om je kind aan die verwachtingen te laten voldoen, alleen werkt het in de praktijk altijd anders. 


SUCCES MOET KUNNEN?

In de loop der jaren zijn de mogelijkheden om meer kennis te ontwikkelen toegenomen, en daardoor zijn er meer verwachtingen over het prestatieniveau. Functies die eerst door meerdere mensen konden worden ingevuld, zijn nu eenmansbanen geworden terwijl men wel een gelijkwaardige productieniveau verwacht, of wie weet daarbij een stukje meerwaarde kan bieden.

Voor velen is de druk en de daarbij komende verantwoordelijkheden die zo’n afgeroomde functie met zich meebrengt teveel van het goede, met alle gevolgen van dien. Je beklag doen bij een leidinggevende zal je niet veel bieden, omdat er ook binnen het management een soortgelijke move is gedaan. Daar de banen niet altijd voor het opscheppen liggen, is er weinig te kiezen en gaat men mee in de stroom waarin er teveel eisen worden gesteld.


MOETEN OF WILLEN?

Op welke manier of vanuit welk perspectief dan ook, we blijven continue teveel van onszelf vragen, met het idee dat het moeten; móet!
Als je de een dag lang zou turven hoe vaak je het woord; 'moeten' ongemerkt in jouw hoofd terecht komt, zul je schrikken, want het komt te pas en te onpas naar voren.

We verplichten elkaar daardoor om toch vooral aan allerlei ideaalbeelden te blijven voldoen en om alle bordjes in blijvende zin hoog te houden. Het gevolg is dat we in een burn-out belanden, depressief worden en/of onszelf kwijt raken. De vraag is of je dat echt wilt… 
We hebben iedere dag meerdere momenten waarop we de kans hebben om een keuze te maken. Je kunt jezelf alvragen; "Ga ik mee in de stroom en volg ik de waan van de dag, of kiezen we voor het echte leven en gaan we ons afvragen wat we nu eigenlijk willen?"

Wanneer we het ideaalbeeld van hoe het leven er volgens anderen uit dient te zien nu eens op een andere manier gaan invullen? Wat gebeurd er dan? Wat gebeurd er als jouw ' Ja' een 'Nee' wordt? Gaat men jou dan beter begrijpen? Gaat men dan meer rekening met je houden? Of zal het ervoor zorgen dat we het begrip; 'moeten', een stuk minder belangrijk worden? Zodat we onszelf vragen gaan stellen en daarmee een positieve ontwikkeling in gang zetten. 

We kunnen een klein stukje opzij stappen en kijken in onze eigen spiegel van het leven en bij iedere stap die we durven te zetten, kom je los van het idee dat we iets 'moeten' in dit leven en komen we dichterbij de mogelijkheden die het leven ook te bieden heeft. En wie weet, komen we dan uit op wat we daadwerkelijk willen. Dat alleen zal al rust geven én ongelooflijk veel mogelijkheden. Geloof me, deze weg is niet gemakkelijk, alleen zul je onderweg al zoveel moois tegenkomen, dat het 't proberen waard is.

Wie wil er mee…?

GEPUBLICEERD
DOOR RELATIEPLEIN

"SOS in Relaties" is de weblog van Relatieplein.com en Thea van Winsum schrijft alle blogs die op de een of andere manier met ons "Leven in Relatie" te maken heeft.